...คุณคิดว่าคนๆนึงจะเข้ามาอยู่ในความฝันของคุณได้มันต้องเริ่มจากอะไรกัน? แถมยัง..อืมมเมื่อเทียบกับละครเรื่องนึงแล้วเค้าเป็นพระเอกของเรื่องเลยทีเดียวแหละ >__<" ในวันหนึ่ง...ระหว่างที่ร่างกายพ่ายแพ้ต่อโรคภัยไข้เจ็บบวกกับคำสั่งของคุณหมอสุดหล่อและใจดีให้นอนพักผ่อนให้มากที่สุด เราก็เลยไม่อยากขัดคำสั่ง เราตื่นมากินข้าวและกินยาประมาณแปดโมงเช้า (ยาเจ็ดเม็ด O__o" ไม่รู้ยาอะไรบ้างแต่ที่รู้คือตอนนี้ตาจะปิดแล้วค่ะ zzZZ) พอกินยาไปซักพักยาก็เริ่มออกฤทธิ์มีอาการง่วงอย่างเด่นชัด โอเค ok นอนก็นอนไม่อยากขัดศัทธาของคุณยาทั้งหลายที่เพิ่งทานไป (-__- zzZ)..... 1 นาที 5 นาที 10 นาที 20 นาที 30 นาที ผ่านไปภาพที่ปรากฎขึ้นตรงหน้าคือรถตู้สีขาวคันใหญ่รุ่นใหม่ป้ายแดงซะด้วย แต่เมื่อเราก้มดูตัวเรา O..O" เราไปเปลี่ยนชุดตอนไหนเนี่ย!! เสื้อสีฟ้าแขนตุ๊กตากับกระโปรงยาวสีขาว (จะเรียบร้อยไปไหนเนี่ยช่างขัดกับความเป็นจริง -__-") ระหว่างที่กำลังงงกับชุดของตัวเอง ก็มีเสียงตะโกนเรียกชื่อเรา ## ไอ่หนุย## ทำไมแกมาช้าจังเลยย เนี่ยเพื่อนๆทุกคนรอแกอยู่คนเดียวเลยนะเนี่ย (เสียงมาก่อนตัว ใคร?) อีกไม่กี่วินาทีเจ้าของเสียงก็ปรากฏกายขึ้น (เดินมาทางไหนง่าา??) เอ๊ะ! นี่มันยัยดาว และหลังจากนั้นยัยแอม เก๋ ขวัญ กิ่ง นุช วิ บุ้งกี๋ ก็เดินออกมาจากอีกฝั่งของรถตู้.... เอ้ยยย O__O" นี่มันเพื่อนตอนมัธยมของเรานี่นาทำไมมารวมตัวกันได้นะครบเลยทุกคน ระหว่างที่งงๆอยู่ ยัยแอมก็ตรงเข้ามาดึงแขนพร้อมกับบอกให้ไปขึ้นรถกันและทุกคนก็เดินตามมาขึ้นรถกัน เราหันหลังกลับไปดูตรงที่เราเดินมาก็เห็นผู้ชายคนนึงกำลังถือกระเป๋าพะรุงพะรังเดินตามมา เราคิดว่าน่าจะเป็นคนขับรถตู้ (ว่าแต่เรามีกระเป๋ามาด้วยตอนไหนกันนะ ??) พอทุกคนขึ้นรถกันเสร็จทุกคนและยัยแอมก็บอกให้คนขับรถออกรถได้เพราะว่าเลทเวลามาเป็นชั่วโมงแล้ว ระหว่างที่รถเคลื่อนตัวออกไป เราก็หันไปถามยัยดาวซึ่งนั่งข้างๆเราว่า..นี่ดาวพวกเรากำลังจะไปไหนกันหน่ะ ยัยดาวหันมายิ้มและตอบว่า เอ้าานี่แกเบลออะไรเนี่ยก็พวกเรานัดกันว่าจะไปเที่ยวรีสอร์ทที่กาญจนบุรีไงหล่ะ สงสัยแกจะพักผ่อนน้อยนะถึงได้ลืม เอาเป็นว่าแกนอนพักผ่อนเหอะ เดี๋ยวถึงแล้วเราจะปลุกแกเอง... หาาากาญจนบุรีเลยหรอ เฮ้อออไปก็ไป ไปกับเพื่อนๆจะกลัวอะไรแล้วเราก็เผลอหลับไป zzZZ (หลับแล้วแต่ก็หลับอีก งงมั๊ย...คนเขียนก็งงค่ะ ^^") รู้สึกว่าหลับไปแปบเดียวจริงๆนะ ก็ได้ยินเสียงเรียกให้ตื่นจากยัยดาวอีกเช่นเคย ไอ่หนุยยยยตื่นได้แล้วถึงแล้วนะ O..O" ฮ่ะถึงแล้ววบ้าเปล่าทำไมมันใกล้อย่างงี้เนี่ย (รู้สึกว่าหลับไปประมาณไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำนะเนี่ย!!) พอลงมาจากรถเราก็เลยรีบวิ่งไปที่หน้ารีสอร์ทเพื่อที่จะไปอ่านป้ายดูว่าใช่รีสอร์ทที่เมืองกาญจริงหรือเปล่า ก็ต้องตกใจมันใช่จริงๆด้วยอ่ะ!! เราก็เดินกลับเข้าไปข้างในด้วยอาการ งง งง มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่เนี่ย และมันจะมีอะไรเซอร์ไพร์ทเราอีกไหมนะ (ชักจะเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วสิ T^T) พอเราเดินเข้าไปในรีสอร์ทตรงเคาท์เตอร์รีเซพชั่น ซึ่งเพื่อนๆทุกคนก็นั่งรอกันอยู่ ยัยกิ่งก็เดินมาหาแล้วยื่นกุญแจให้เราดอกนึงและบอกกับเราว่า...นี่หนุยเนื่องจากแกมาเป็นคนสุดท้ายแกต้องนอนคนเดียวนะเพราะทุกคนมีคู่กันหมดแล้ว ^____^ ห้องพักของพวกเราอยู่ทางด้านซ้ายส่วนของแกอยู่ด้านขวาคนเดียวนะ อ้าววทำไมของเราอยู่ทางขวาห้องเดียวหล่ะ นอนก็นอนคนเดียวพวกแกใจร้ายอ่ะ แกอย่าบ่นเลยน่าแกอยู่ได้ก็ห้องพักทางฝั่งซ้ายมันเต็มแล้วนี่นา ยัยบุ้งกี๋พูด T^T....ฮือ ฮือ ทำไมเพื่อนไม่รักอย่างงี้นะเรา เอาหล่ะได้กุญแจกันครบแล้วเดี๋ยวพวกเราแยกย้ายกันเข้าห้องอาบน้ำกันให้เรียบร้อยแล้วอีก ชั่วโมงครึ่งมาเจอกันที่นี่นะ ยัยวิพูดขึ้นบ้าง แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปโดยที่ไม่มีใครสนใจเราเลยซักคน.... เชอะ !! โอเคนอนคนเดียวก็ได้ ว่าแต่ไปห้องพักทางไหนหล่ะเนี่ย ระหว่างที่ยืนหันรีหันขวางอยู่นั่น พี่รีเซพชั่นคนสวยก็เอ่ยขึ้นด้านหลัง จนเราก็แบบตกใจนิดนึง ว่าคุณหนุยค่ะเดี๋ยวดิฉันพาไปห้องพักเองค่ะ ^^ ขอบคุณมากค่ะกำลังคิดอยู่เลยว่าจะไปห้องยังไงดี ระหว่างที่กำลังเดินตามพี่รีเซพชั่นไปนั้น สายตาเราก็หันไปสบตากับชายหนุ่มคนนึง เขานั่งอยู่ในห้อง เนื่องจากเขาไม่ได้ปิดประตูห้องจึงทำให้เราสามารถสำรวจว่าภายในห้องของเขามีอะไรบ้างและสายตาเราก็ไปสะดุดกับกีต้าร์โปร่งที่ตั้งอยู่ภายในห้องนั้น ทันใดนั้นภายในใจเราก็รู้สึกกระสับกระส่ายเหมือนเป็นไข้ และภาพของผู้ชายคนหนึ่งก็ปรากฎขึ้นมาตรงหน้าคนที่เรารู้สึกคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี "ตัวเจ" พอเราคิดได้ดังนั้นเราก็หันกลับไปที่ผู้ชายคนที่นั่งอยู่ในห้องอีกครั้ง O__+" ใช่จริงๆด้วยตัวเจ จริงๆด้วยทำไมเค้ามาอยู่ที่นี่ได้นะ ระหว่างที่เรากำลังยืนงงอยู่ตัวเจก็เดินออกมาจากห้องและเดินตรงมาที่เรา เราก็ยิ้มให้และเอ่ยคำว่า ส สวัสดี เอ่อคือ (เรายังพูดไม่ทันจบประโยค) ตัวเราก็รู้สึกเหมือนแค่มีลมบางเบาพัดผ่านเราไป ตัวเจเดินผ่านเราไปเฉยเลยโดยที่เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าเราเลยสักนิด T^T (ใจร้ายจัง) ....คุณหนุยค่ะ คุณหนุยค่ะ ยืนเหม่ออะไรอยู่ค่ะเสียงของพี่รีเซพชั่นเรียก ทำให้เราต้องรีบหัวเราะออกมาแก้เขิน และยกมือเกาหัวตัวเองเบาๆ นั่นหน่ะลูกชายเจ้าของรีสอร์ทค่ะชื่อคุณตัวเจ (หาาา ใช่เขาจริงๆด้วย แต่ทำไมเขาถึงทำเหมือนไม่รู้จักเรานะ..) เห็นว่ามาพักผ่อนซักสองถึงสามวันนี่แหละค่ะ ^^ และนี่ค่ะห้องของคุณหนุย อยู่ติดกับห้องคุณตัวเจเลยนะค่ะ คุณหนุยสบายใจได้เลยนะค่ะอยู่ติดกับห้องลูกชายเจ้าของรีสอร์ทพอดีเลย ขอให้พักผ่อนอย่างมีความสุขนะค่ะ (พูดเสร็จพี่รีเซพชั่นก็เดินจากไป) พอเวลาผ่านไปชั่วโมงครึ่งทุกคนก็มาพร้อมกันที่หน้าเคาท์เตอร์และยัยขวัญก็พูดขึ้นว่า เดี๋ยวพวกเราจะไปกินข้าวกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แต่ต้องเดินไปนะเพราะพี่คนขับรถเค้าเหนื่อยแล้วใกล้แค่นี้เอง เพื่อนทุกคนก็พยักหน้ากันแล้วก็พากันเดินออกไป ตัวเราก็เดินตามเพื่อนๆไปรั้งท้าย ภายในใจก็คิดถึงแต่ตัวเจ ทั้งแปลกใจและตกใจที่ได้มาเจอเขาที่นี่และที่มากที่สุดก็คือ "เสียใจ" ที่เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าเราเลยด้วยซ้ำ นี่เราน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรอไม่รักกันก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่นา...พอหลุดออกจากพะวังความคิดในเรื่องนี้เราก็เงยหน้าขึ้นมา O__O" เพื่อนๆเราหายไปไหนกันหมด แย่แล้วไงคลาดกันจนได้ แล้วเราจะทำยังไงดีหล่ะเนี่ย เออใช่! โทรศัพท์ๆ T^T ลืมหยิบโทรศัพท์มาด้วย ทำยังไงดีนะ ระหว่างที่กำลังยืนคิดอยู่นั้นพลันสายตาเราก็เหลือบไปเห็นตัวเจกำลังยืนเอามือล้วงกระเป๋าเหม่อลอยมองออกไปด้านหน้าของเขา...เอ้าเป็นไงเป็นกันอย่างน้อยเค้าก็น่าจะรู้ว่าร้านอาหารแถวๆนี้มีที่ไหนบ้าง ยังไม่ทันที่เราจะเข้าไปใกล้ตัวเขาเท่าไหร่นักตัวเจก็หันหน้ามาซะก่อนและเอ่ยปากพูดกับเราว่า "เลิกตามมาอยู่ใกล้เราซะที" O__O" หาาาว่าไงนะนี่เราโดนเค้าว่าให้หรอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายคนนี้จะใจร้ายกับเราได้ถึงเพียงนี้นะ (น่าเสียใจที่เราก็ยังให้อภัยเขาอยู่ดี)...นี่คุณ ฉันไม่ได้อยากจะมาอยู่ใกล้ๆคุณหรอกนะ (ซะเมื่อไหร่เถียงอยู่ในใจ ^^) แต่กลับพูดออกไปว่า..และฉันก็ไม่ได้ตามคุณมาด้วยทุกๆอย่างที่เป็นอยู่มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็เท่านั้น...งั้นคุณก็บอกผมมาสิว่าเวลาที่คุณเห็นผมคุณคิดอะไรกับผม? ...(ตัวเจ คุณเองก็น่าจะรู้ว่าฉันคิดยังไงกับคุณ คุณรู้ไหมว่าฉันอยากจะบอกคุณเหลือเกินว่าตัวฉันคิดยังไงกับคุณ ถ้าไม่ติดอยู่ที่ว่า..คุณมีแฟนอยู่แล้ว เพราะคำว่า"รัก" มันมีคุณค่าเหลือเกินถ้าจะบอกออกไป)...คุณเห็นเรื่องที่ผมถามนี้เป็นแค่เรื่องล้อเล่นใช่ไหมคุณถึงเงียบ พูดเสร็จตัวเจก็เดินออกไปทันที...เอ่ออคือ ละแล้วร้านอาหารฉันหล่ะ โอยยแล้วเราจะไปถูกได้ยังไงกันหล่ะทีนี้ ฮือ ฮือ TT_TT ระหว่างที่ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี ยัยยยหนุย ^___^ เสียงยัยนุชนี่นา พอหันหลังกลับไปดูก็เจอเพื่อนๆที่ยืนทำหน้ายักษ์เรียงกันเป็นแถว ถ้าให้เดาคิดว่าพวกหล่อนคงไปถึงที่ร้านแล้วปรากฎว่าเราหายไปพวกหล่อนก็เลยต้องกลับออกมาตามหา ^^ รักพวกแกจังเลย พอกินข้าวกันเสร็จพวกเราก็กลับเข้ามาที่รีสอร์ทและแยกย้ายกันกลับห้องพักของตัวเองเพราะตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว เหลือเพียงแต่เราที่กว่าจะก้าวเท้าเดินไปข้างหน้ามันช่างยากเหลือเกินเพราะเราไม่อยากจะเดินไปถึงห้องเร็วๆ เอาจริงนะคือไม่อยากเดินผ่านห้องของตัวเจนั่นแหละ ระหว่างนั้นก็ได้แต่ภาวนาให้ตัวเจปิดประตูห้องด้วยเถิดเวลาที่เราเดินผ่านเราจะได้ไม่เห็นเขาและเขาจะได้ไม่เห็นเรา สาธุ สาธุ และอะไรที่เราอยากให้เป็นมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราอยาก ภาพตรงหน้าคือตัวเจนั่งเล่นกีต้าร์อยู่หน้าห้อง (เท่ห์จังเลย >__<)..."เพราะว่าเราห่างไกลกันเหลือเกิน คิดถึงแต่เธอนั้น...." เพลงห่างไกลเหลือเกิน ของพี่บอย โกสิยพงษ์ซะด้วยเพราะจัง ระหว่างที่เรากำลังหลับตาพริ้ม ยืนฟังเสียงกีต้าร์ของตัวเจที่กำลังเล่นอย่างตั้งใจนั้น อยู่ๆก็มีมือใครซักคนมาสะกิดที่ไหล่ เราก็ตกใจลืมตาหันไปดู ยัยดาวนี่เอง มีอะไรหรอแก...แกชอบเค้าทำไมไม่ไปบอกเค้าหล่ะ มายืนถ้ำมองเค้าอยู่ได้น่าเกลียด (ใครบอกว่าชอบ รักเลยแหละนาทีนี้ ^^) ไม่พูดเปล่ายัยดาวก็เดินตรงไปที่ตัวเจและเค้าสองคนก็คุยกันอะไรสักอย่าง แปลกจังทำไมเราถึงไม่ได้ยินในสิ่งที่เค้าสองคนพูดนะทั้งๆที่ก็ยืนอยู่ไม่ไกลมากนัก พอซักพักยัยดาวก็เดินออกมาจากตัวเจและก่อนที่จะเดินผ่านเราไปยัยดาวก็หันมากระซิบข้างหูเราว่า "อกหักแล้วหล่ะแก เค้ามีแฟนแล้ว" และก็เดินจากไป...ไม่ตกใจหรอกจริงๆเราก็รู้อยู่เต็มอกแล้วว่าเขามีแฟน แต่จะให้เราทำไงหล่ะเรารักไปแล้วง่ะ -หยุดรักก็ไม่ได้ มีความสุขอยู่เพียงแค่ได้รักเขาก็เอา- เฮ้อออออน่าสงสารจริงเลยตัวเราและคืนนั้นก็ผ่านไป ผ่านไปอีกหนึ่งวันสองคืน ภาพเหตุการณ์มันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว อย่างกับมีใครมากดปุ่มให้ภาพมันเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็วเช่นนั้น แต่ถึงแม้ภาพจะเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็วเพียงใด ภาพของตัวเจไม่ว่าเขาจะทำอะไรๆเรากลับเห็นได้อย่างชัดเจนโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว ส่วนภาพเพื่อนๆเราเห็นแบบเลือนลางมากๆ (พวกมันรู้จะโกรธเราไหมเนี่ย -__-") และแล้วก็ถึงเวลาที่พวกเราจะต้องเดินทางกลับกันแล้ว พวกเพื่อนกำลังช่วยกันขนกระเป๋าขึ้นรถกัน เหลือก็แต่เพียงตัวเราที่กำลังยืนมองตัวเจที่กำลังนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ตัวเดิมตัวเดียวกันกับที่เขานั่งเล่นกีต้าร์คืนนั้น อย่าหันหน้ามานะตัวเจเพราะว่าฉันอยากจะมองคุณอยู่อย่างนี้ไปอีกซักพักได้โปรด ระหว่างที่เรายืนยิ้มอยู่คนเดียวนั้นก็รู้สึกว่ามีมือของใครสองคนมาจับที่ไหล่ของเราคนละข้าง พอหันไปดูยัยขวัญกะยัยเก๋นี่เอง และยัยขวัญก็พูดขึ้นว่า "เพื่อนเอ๋ย กว่าคนสองคนจะได้มีโอกาสมารู้จักกัน ได้เห็นกัน มีความรู้สึกดีๆต่อกัน มันไม่ง่ายนะ ผู้คนมีเป็นกี่ล้านคนทำไมแกถึงเลือกที่จะมองคนนี้ แล้วทำไมแกไม่บอกความรู้สึกให้เขารู้ไป อย่าเก็บมันเอาไว้อีกเลย" พอยัยขวัญพูดจบยัยเก๋ก็เดินไปยังที่ตัวเจนั่งอยู่และก็พูดอะไรสักอย่างกับตัวเจ และเราก็ไม่ได้ยินอีกตามเคยทั้งๆที่ตอนนี้เรายืนอยู่ใกล้ตัวเจไม่ถึงหนึ่งเมตรด้วยซ้ำ พอซักพักยัยเก๋ก็เดินออกมา O__O"เราไม่อยากจะเชื่อสายตาของเราเลย ตัวเจเดินตามหลังยัยเก๋ออกมาด้วยและเดินตรงมาที่เรา พอยัยเก๋มาถึงที่ตัวเราก็พูดกับเราว่า "พูดออกไปให้หมด สู้สู้แก" แล้วทั้งยัยเก๋กะขวัญก็เดินออกไปจากที่เรายืนอยู่ (วินาทีหลังจากนี้สิค่ะ.....^^) ทีนี้ก็เหลือแค่เราที่ยืนตัวแข็งบ้างและสั่นเทาสลับกันไป (เอ่ออคือคนเขียนไม่รู้จะบรรยายยังไงดีค่ะ เพราะว่าลักษณะอาการดูคล้ายๆแบบตื่นเต้นและก็เป็นไข้ด้วย อะไรอย่างนั้นเลยหล่ะค่ะ...^^") พอตัวเจเดินมาถึงที่ตัวเราเค้าก็พูดออกมาว่า...มีอะไรจะบอกกับเราไหม...อะ อะเอ่อ คะ คะ คือ (โอยยชาตินี้จะได้บอกไหมเลิกติดอ่างเหอะ โอเค๊) ...."หนุยรักตัวเจนะ" รักทั้งๆที่ก็รู้ว่าคุณมีแฟนแล้ว และไม่ว่าจะต้องรักข้างเดียว ไม่ว่าจะต้องเจ็บกับการที่คุณเฉยชาสักกี่ครั้ง ไม่ว่าจะไม่ได้ครอบครอง ยังไงก็เต็มใจรักค่ะ (O__+" น่าอายชะมัดพูดออกไปหมดขนาดนี้) ....และสิ่งที่ไม่คาดคิดถือได้ว่าเป็นปรากฎการณ์มหัศจรรย์ของโลกเลยก็ว่าได้...ตัวเจก้าวเท้าเข้ามาใกล้เราอีกนิดและคว้าตัวเราเข้าไปกอดท่ามกลางสายตานับสิบคู่ O__O" ตกใจสิ แต่กอดนานๆนะอย่าปล่อยนะ (ไม่ว่ามันจะเป็นความจริงหรือความฝันสิ่งที่รู้คือเรามีความสุข สุด สุด และไหนๆก็ไหนๆนะกอดตอบเลยละกัน ฟินมากมายเลยวินาทีนี้).....###--++^^>> "เจอะคนนี้ฟินเลย บ่องตงรักจุงเบย อยากอวดทุกคนเลย ว่าพบเจ้าของหัวใจ ตกลงเช็คอินเลย..." น่านนงายย (TT_TT")เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นใกล้ๆหู เลยต้องลืมตาตื่นมาและก็พบว่าฝันไปจริงๆด้วยเพราะภาพที่เรากำลังมีความสุขอยู่นั้นได้หายไปในพริบตา T^T...ฮัลโหลค่ะแม่...เป็นไงบ้างลูกดีขึ้นหรือยัง..ค่ะแม่ &&##--...พอคุยกับแม่เสร็จสายตาก็หันไปมองนาฬิกา O__O" หาาา ห้าโมงเย็น นี่เราหลับตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็นหรือนี่ แต่ก็ต้องขอบใจคุณยาทั้งเจ็ดเม็ดที่ออกฤทธิ์ให้เราหลับยาวได้ถึงขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเราตืนขึ้นมากลางครัน เราคงอดที่จะกอดกับตัวเจเป็นแน่แท้ (นั่นไง!! แค่ฝันยังเพ้อได้ขนาดนี้ ถ้าเกิดขึ้นจริงๆไม่เป็นลมล้มพับกันไปเลยหรอเนี่ย...) คนที่เราคิดถึง คนที่เราห่วงหาเขาอยู่ตลอดเวลาสินะถึงทำให้เขามามีตัวตนในฝันของเราได้ถึงเพียงนี้.....แค่ความฝัน"
>>>>> ใบไม้สีชมพู

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณค่ะ ถ้ามีเวลาก็จะเขียนอีกค่ะHot! Hot! Hot!

#4 By Specially time by hnuine on 2013-08-21 01:59

เล่าจากความฝันจริงๆหรอค่ะ เก่งจังหนูอินนะเนี่ย แล้วตัวเจนี่มีตัวตนจริงๆหรือเปล่าค่ะ 

#3 By BB (61.7.129.250) on 2013-08-20 16:24

มันทั้งซึ้ง ทั้งน่ารักจังเลยค่ะพี่ เขียนอีกเยอะๆนะค่ะ

#2 By ลูซี่ (171.100.170.87) on 2013-08-20 08:24

cry cry cry

#1 By Specially time by hnuine on 2013-08-20 01:52