คนที่หายไปพร้อมกาลเวลา

posted on 07 Oct 2013 00:23 by nouine directory Fiction, Diary
...... ย้อนเวลาไปเมื่อสิบสี่ปีที่แล้ว เรายังคงมองเห็นภาพเหล่านั้นได้ชัดเจนเพราะมันยังตราตรึงอยู่ในส่วนลึกของจิตใจตลอดมา ...วันอาทิตย์บ่ายสี่โมง ณ ระเบียงหน้าบ้านสองชั้นเด็กผู้หญิงผมสั้นคนนึงกำลังนั่งอ่านการ์ตูนตาหวานอย่างมีความสุข อายุของเธอก็สิบห้าปี (วัยช่างฝัน ^^)เธอชื่อสโนว์ นั่งอ่านไปได้ซักพักเธอก็ได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคยเธอชะโงกหน้าออกไปดูตามเสียงเรียก ใบหน้าที่กำลังสงสัยก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้าง ตัวเอ็น ^^ เพื่อนต่างวัยของเธอมาหานั่นเอง เธอเรียกให้เพื่อนรุ่นน้องของเธอขึ้นมาอ่านการ์ตูนและพูดคุยกันตามปะสา พอนั่งคุยกันไปได้พักใหญ่ พวกเธอก็ได้ยินรถจักรยานยนต์ (เนื่องจากระเบียงที่พวกเธอนั่งอยู่ติดกับถนนใหญ่ในหมู่บ้าน จึงทำให้พวกเธอมองเห็นรถที่วิ่งผ่านไปมาได้อย่างชัดเจน) ทั้งคู่ชะโงกหน้าออกไปดูตามเสียงรถที่ได้ยินพร้อมๆกัน และพอเห็นแล้วว่าบุคคลที่ขับขี่รถคันนั้นคือใคร เธอทั้งสองก็หันมามองหน้ากันอย่างตกใจ! O_O" เพราะบุคคลนั้นคือคนที่พวกเธอรู้จักเป็นอย่างดีและไม่คิดว่าเขาคนนั้นจะมา และยังเลี้ยวรถเข้ามาในบ้านที่เธอทั้งสองนั่งอยู่ -ตัวเอ- เขาคือเด็กผู้ชายคนนึงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเอ็นและทั้งคู่ยังเรียนที่โรงเรียนเดียวกันอีกด้วย แน่นอนคือทั้งคู่เป็นเพื่อนกัน ^^" ซึ่งน้องตัวเอเขากำลังสนใจสโนว์อยู่ (รักแรกแบบใสๆแถมยังต่างวัยอีกต่างหาก) สโนว์รีบมองหน้าตัวเอ็นทันที เพราะเธอคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ตัวเอ็นต้องมีส่วนรู้เห็นอย่างแน่นอน และก็เป็นอย่างที่คิดเพราะตัวเอ็นหลบตาทำหน้ามีพิรุธมาก (แม่สื่อชัดๆ) ยังไงดีจะไล่ออกไปคงไม่ดีมั้ง คงต้องลงไปคุยกับน้องเขาเสียหน่อย (ในใจของสโนว์ตอนนั้นคือเธอไม่ได้รู้สึกชอบน้องตัวเอเลยแม้แต่นิดเดียว...เพราะเธอคิดว่าเธอยังเด็กยังไม่ถึงเวลาที่จะมีแฟน) พอลงไปตัวเอ็นก็ลงมาด้วยและบอกให้เพื่อนตัวเองก็คือตัวเอ ชวนสโนว์คุยแต่ด้วยความที่ตัวเออายหรืออะไรไม่รู้จึงทำให้บทสนทนาใช้เวลาไม่นานแต่จะถามว่าสโนว์จะชวนตัวเอคุยหรือก็เปล่าเพราะสโนว์ไม่ชอบตัวเอก็เลยประมาณว่าตัวเอถามคำ สโนว์ก็ตอบคำแต่ตัวเอดูยิ้มและมีความสุขที่ได้คุยกับสโนว์มากเค้าหน้าแดง หูแดง คงเขินน่าดูเลย พอสโนว์เห็นอาการของตัวเออย่างนั้นก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้ หลังจากวันนั้นตัวเอก็ส่งจดหมาย มีข้อความที่เป็นเพลงและคำพูด บทกลอน รวมถึงภาพวาดที่ใช้ดินสอวาดเป็นรูปผู้หญิงนั่งใกล้กันกับผู้ชาย (ถึงตรงนี้สโนว์ต้องยอมรับว่าเธอเริ่มใจเต้นกับสิ่งที่ตัวเอทำให้บ้างแล้ว แต่ด้วยความที่เธอยังไม่อยากมีแฟนตอนเรียนจึงทำให้เธอต้องซ่อนอาการนี้ไว้ให้รู้แต่เพียงเธอผู้เดียว..) เป็นอย่างนี้เรื่อยมาจนกระทั่งสโนว์เรียนจบมอปลายและต้องเข้ามหาวิทยาลัย และต้องไปอยู่หอจึงทำให้ห่างจากตัวเอไปจนทั้งคู่ไม่ได้เห็นหน้ากันเลยเป็นปีๆ และต่างคนก็ต่างไปเรียนกันคนละจังหวัดและทั้งคู่อาจจะพบเจอใครๆอีกมากมายจึงทำให้ทั้งสองปล่อยความรักแบบ "รักแรก" ของทั้งสองจบลงด้วยความเหินห่างของกาลเวลา........สโนว์ในวัยทำงานตอนนี้บ่อยครั้งที่เธอนั่งคิดถึงเรื่องนี้ ก็เกิดคำถามในใจขึ้นมาแทบทุกครั้งว่าถ้าหากตอนนั้น ตัวเอเอ่ยปากออกมาว่า "รัก" และขอเป็นแฟนกับเธอ เธอจะยอมเป็นแฟนกับตัวเอไหมนะ? เพราะเธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเอทำให้เธอรู้สึกใจเต้นแรงเหมือนกัน...แต่สิ่งที่เธอคิดมันก็ยังเป็นความคิดอยู่เพียงเท่านั้น เพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวเออยู่ที่ไหน ทำงานอะไร จะแต่งงานไปหรือยัง แต่สโนว์ก็ยังแอบหวังว่าซักวันหนึ่งเธอจะได้เจอกับตัวเอซักครั้ง....ไม่ว่าตัวเอจะโสดหรือมีครอบครัวไปแล้วเธอก็จะยินดีที่เห็นตัวเอมีความสุข อย่างน้อยสโนว์ก็ได้รู้ว่าเธอคือ"รักแรก"ของตัวเอ แต่ไม่ใช่"รักสุดท้าย" เท่านั้นเอง ............. เธออยู่ที่ไหนนะคนที่หายไปพร้อมกาลเวลา....
 
 
>>>> ใบไม้สีชมพู 

Comment

Comment:

Tweet

#3 By Specially time by hnuine on 2014-01-25 21:26

คิดเรื่องอดีตจะหวานปนเศร้าละ

#2 By ปิยะ99 on 2014-01-22 14:12

เขียนเองก็อยากร้องไห้เอง  ไรกันตัวเรา sad smile sad smile

#1 By Specially time by hnuine on 2013-10-07 01:21